SAVE THE EARTH
Fellow being at the end of the world
the same nature bears and raises us,
and although we differ in color and race
a common land we all have
the chain that links us together.
Some hold the hummer of need
And they crash you on the anvil of life.
You’re being forced with all the pain of your heart
to molest the mother that feeds you,
to rape her, and always ask for more,
to do anything that will make her die.
You poison, hart and beat her
and she ,in distress ,in great anguish
reacts like a beast being caged,
and all her elements avenge you in fury.
While they sing from their castles
and indifferently whistle in foolishness
you face the tsunamis, the fires,
you undeservedly pay for every crime.
The ice is melting you will soon notice,
new islands the crests will become
and fossils of another era
animals and humans, the beauty of the world.
The forests will drawn in the acid rain
and anything saved ,for rich villas.
The lakes swamps. The rivers drains,
of secrets sludge of stores and factories.
With thousand drugs they water the plants,
and they force them to harvest.
They found the way to earn more
no matter how many will end disappearing.
So come on.΄ Why are you standing coward ?
You, that only seeks for convenience out of society.
Stand up, scream and hit hard if needed
those who want, to keep you in the corner.
Hug the rock, the branch,
the creek, the mountain, the martin.
Disinfect with love and tender
every wound which our earth is killing.
Defend a quality of life
with blood the battles are won.
So come on, even if some we die
Will blossom back the valleys and the peaks.
Grad the pen that pricks, Poet
with the indelible ink of spirit.
Write and yell, for the world to hear :
“Fight now, there is only a little time left.
The end is coming, is approaching, closer and closer.
ΣΩΣΕ ΤΗ ΓΗ (Greece Translation)
Συνάνθρωπε στα πέρατα της γης
η ίδια φύση μας γεννά ,μας μεγαλώνει.
κι αν διαφέρουμε στο χρώμα, τη φυλή
μία πατρίδα όλοι έχουμε κοινή
την αλυσίδα σταθερά που μας ενώνει.
Κάποιοι κρατούνε της ανάγκης το σφυρί
και σε συντρίβουνε στης ζήσης το αμόνι
πειθαναγκάζεσαι με πόνο της καρδιάς
πάνω στη μάνα που σε τρέφει ν’ ασελγείς
να τη βιάζεις, πιο πολλά να της ζητάς,
να κάνεις κάθε τι που τη σκοτώνει.
Τη φαρμακώνεις, την πληγώνεις, τη χτυπάς
κι αυτή απελπισμένη, με μεγάλη αγωνία
σαν το θεριό που το μαντρώνουν αντιδρά
και σ’ εκδικούνται τα στοιχειά της με μανία.
Ενώ αυτοί στα φρούριά τους τραγουδούν
κι αδιάφορα σφυρίζουν με μωρία
δέχεσαι τα τσουνάμια , τις φωτιές,
πληρώνεις άδικα την κάθε τιμωρία.
Οι πάγοι λιώνουνε σε λίγο θα το δεις
νησιά θα γίνουνε καινούρια οι κορφάδες
κι απολιθώματα μιας κάποιας εποχής
ζώα και άνθρωποι, του κόσμου οι ομορφάδες.
Τα δάση πνίγονται στην όξινη βροχή
κι όσα γλιτώνουνε ,για βίλες των πλουσίων.
Οι λίμνες βούρκοι .Τα ποτάμια οχετοί,
κρυφών λυμάτων μαγαζιών κι εργοστασίων.
Με χίλια φάρμακα ποτίζουν τα φυτά
και τα βιάζουνε καρπούς να φορτωθούνε,
βρήκαν τον τρόπο να κερδίζουν πιο πολλά
άσχετα πόσοι απ’ εμάς θ’ αφανιστούνε.
Εμπρός λοιπόν .΄ Τι κάθεσαι δειλέ ;
που μόνο βόλεψη ζητάς στην κοινωνία
Ορθώσου, φώναξε, χτύπα σκληρά αν χρειαστεί
αυτούς που θέλουνε να σ’ έχουν στη γωνία.
Αγκάλιασε το βράχο, το κλαρί
το ρυάκι το βουνό το χελιδόνι.
Καθάρισε μ’ αγάπη και στοργή
κάθε πληγή τη γη μας που σκοτώνει.
Υπερασπίσου μια ποιότητα ζωής
με αίματα κερδίζονται οι μάχες.
Εμπρός λοιπόν κι αν σκοτωθούμε μερικοί
θα ξανανθίσουνε οι κάμποι και οι ράχες.
Πιάσε την πένα π’ αγκυλώνει, Ποιητή
με τ’ ανεξίτηλο του πνεύματος μελάνι.
Γράψε και φώναξε, στον κόσμο ν’ ακουστεί :
«Παλέψτε τώρα, λίγος μένει πια καιρός
το τέλος έρχεται, μας πλησιάζει, φθάνει-φθάνει.
- Γιώργος Γιακουμινάκης
«Βαγιωνιάς»
By : George Giakouminakis, GREECE
giakouminakisgiorgios@gmail.com
